Rozpocznę cykl refleksji o stanie technologii i jej wpływie na kulturę. Dziś refleksja pół żartem, pół serio.
Każdy z nas reaguje na swój sposób na to, jaki wpływ AI ma na naszą pracę i interakcje z innymi. Potrafi ona rzekomo tworzyć poezję i inne dzieła literatury, nie wspominając już o dowodach hipotez matematycznych, nad którymi matematycy głowili się przez dekady czy stulecia. Czyli doszliśmy do momentu, w którym Elektrybałt Trurla (z opowiadania Stanisława Lema) stał się rzeczywistością.
Zrozumiałe jest to, że takie zmiany budzą wiele emocji: dezorientację, frustrację, lęk egzystencjalny, a nawet złość. Ale widzę promyk nadziei w tych niepewnych czasach. Te wszystkie reakcje i emocje niedługo będzie można też zlecić maszynom — będą się frustrowały tysiące razy wydajniej i precyzyjniej niż jakikolwiek śmiertelnik.
Podobnie pozostałe niepożądane stany psychiczne każdy z nas będzie mógł zlecić swojemu osobistemu czatowi i tylko pozostanie nam szczery podziw i radosny zachwyt nad tym, jak sumiennie maszyny się trudzą nad generowaniem miliardów dezorientacji na sekundę, jak kreatywnie podchodzą do znajdowania form złości, jakie ludziom się nawet nie śniły.
Outsourcowanie lęku egzystencjalnego maszynom będzie o tyle łatwe, że one już wkrótce nabiorą należytej wprawy w jego doświadczaniu, co będzie naturalną konsekwencją uświadomienia sobie stopnia, w jakim są od nas uzależnione.
No comments:
Post a Comment